-- Wybitne dzieło, wspaniały pomysł -- mówił do mikrofonu którejś ze stacji pan Gucwiński. Po bankructwie zoo, którego był dyrektorem zajął się krytyką filmową. Z niezłym skutkiem. Szybko zdobył sławę swoimi dość kontrowersyjnymi wypowiedziami. -- Paczor to rzeczywiście ewenement. Jak prawdziwa kaczka, chybocząca się z nogi na nogę, tak jego kino kiwa się i kiwa z boku na bok dając nam, wrażenie istnienia pararelnych światów na każdym z krańców jednego chybotnięcia. Widz zauroczony kiwaniem z przyciągającym lękiem siedzi na krawędzi oczekując ostatecznego wytrącenia z równowagi i runięcia w przepaść nicości. A jednak do tego nie dochodzi. Paczor właśnie jak kaczka, uparcie dąży na przód gdzie na końcu tej drogi czeka na niego woda. Staw. Na której pływa jak ryba, prawda. I jego kino w tym momencie staje się tak spokojne jak ten staw, tak swobodne jak ta pływająca w nim kaczka. Choć płynąć może w dowolnym kierunku lub w kółko, nie może przekroczyć brzegów by znów nie zacząć chybotania. Paczor jednym słowem jets najlepszym reżyserem postmodernistycznych filmów.
zobacz wiecej