Zabka zeszla z galezi i zastukala do domku Chomika Zbunca. "Zbunku, Zbunku! Wychodz! Zobacz jak piekna pogoda. Poplynmy lodka az do Pani Teczy" Z norki Chomika dobieglo szuranie i po chwili wychylila sie z nie zaspana mordka Zbunca. "Ymf! Ymf! Dlaczego tak ymf! krzyczysz? Ymf! Nie wiesz, ze dzis szabas? Ymf! Ymf! Nie moge z toba nigdzie jechac ymf! bo by sie nam mnie moj ymf! ymf! Pan pogniewal! Ymf! A tego bysmy nie chcieli prawda? Ymf!" - wysapal Zbunc i zamknal norke na glucho nie czekajac nawet na odpowiedz Zabki. "Co za gbur z tego Zbunca" - powiedziala cichutko, najciszej Zabka i postanowila pobiec do Wujcia Trujcia, ktorego chatka znajdowala sie nad samym strumyczkiem. Wujcio Trujcio byl juz na nogach i w dobrym humorze dusil patykiem w garnku malego Murzynka. "O! Zabcia, zalapiesz sie na sniadanie! Bedzie omlet z dzemem z czarnych porzeczek!" - krzyknal Wujcio Trujcio i zaslonil cialem garnek. Potem przycisnal pokrywka to co wyrywalo sie z garnka i nadal pokrzykujac ciskal sie wte i wewte wokol Zabci. Pare chmurek pozniej zjedli pozywne sniadanie. Zabcia opowiedziala o powitaniu Chomika, na co Wujcio strasznie sie obruszyl, zaczal pohukiwac i wymachiwac patykiem bo przypomnialy mu sie pogromy z lat jego mlodosci. "Wykopiemy Zydka z pieleszy i wysmarujemy mu smalcem ryja!" - ryczal podochocony Wujcio Trujcio.
zobacz wiecej